Cześć, jestem Marta. Przez lata próbowałam zrozumieć, dlaczego ciągle czuję pustkę, ból i lęk przed przemijaniem. Dlaczego analizuję każdy smutek, zamiast po prostu cieszyć się życiem. Myślałam, że coś jest ze mną nie tak.

Moja transformacja zaczęła się, gdy przestałam uciekać przed tymi pytaniami i zaczęłam je malować. Odkryłam, że ten mrok mnie nie niszczy – on mnie definiuje.

Tworzę obrazy-talizmany dla kobiet, które czują to samo. Moje prace to sygnał: „Widzę Cię, czuję to samo, jesteśmy w tym razem”.

• Masz wrażenie, że nikt Cię naprawdę nie rozumie.

• Udajesz radosną, żeby nie psuć nastroju innym, i to Cię wykańcza.

• Czujesz się „dziwna”, bo ciągle rozmyślasz o sensie życia i śmierci.

• Masz dosyć uciekania przed własnymi myślami w pracę lub hałas.

Rozumiem Cię, bo jestem taka sama. Fundamentem mojej sztuki jest samotność egzystencjalna. Nie maluję dekoracji pod kolor kanapy. Maluję prawdę o tym, jak to jest być człowiekiem, który czuje „za dużo”.